“ดาต้าเซ็นเตอร์”โจทย์ใหญ่ พิสูจน์ฝีมือรัฐบาลมาถูกทาง!

ความกังวลในเรื่องของการจัดตั้งดาต้าเซ็นเตอร์ในประเทศไทย ดูเหมือนว่ากำลังเริ่มทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งที่รับบาลในเวลานี้ได้ยกเอาดาต้าเซ็นเตอร์เป็นอีกหนึ่งแม็คเน็ตที่จะขับเคลื่อนประเทศไทย

ต้องยอมรับว่าเวลานี้ ดาต้าเซ็นเตอร์ ถือเป็นยุทธศาสตร์เศรษฐกิจใหม่ ที่นานประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี้ ต่างแย่งชิงให้บริษัทเทคโนโลยีขนาดใหญ่ เข้ามาตั้งถิ่นฐานการลงทุน

แต่จนถึงทุกวันนี้… ความโกลาหลของการจัดตั้งดาต้าเซ็นเตอร์ กลับเกิดขึ้นในทุกแง่มุม โดยก่อนหน้านี้ความกังวลที่เกิดขึ้น คือในเรื่องของการใช้ทรัพยากร
ทั้งกระแสไฟฟ้า ทั้งระบบน้ำ ทั้งปัญหามลภาวะที่จะเกิดขึ้น เรื่อยมาจนถึงความคุ้มค่าของประเทศไทย ที่จะเสียรู้ชาวบ้านเค้าหรือเปล่า เพราะสุดท้ายแล้วผลที่ได้รับดูจะไม่คุ้มค่ากับสารพัดเรื่องที่ต้องสูญเสีย

จนล่าสุด การจัดตั้งดาต้าเซ็นเตอร์ ที่รุกคืบเข้ามาจัดตั้งกันถึงกลางกรุงเมืองหลวง แม้ที่ผ่านมาจะไม่ใช่เรื่องที่น่ากังวล เพราะส่วนใหญ่เป็นระบบภายในของแต่ละบริษัท
แต่ในปัจจุบัน ในโลกยุคดิจิทัล ทุกอย่างเดินหน้าอย่างรวดเร็ว เทคโนโลยีใหม่ๆขั้นสุงมีให้เห้นกันอย่างดาษดื่น จึงเกิดการจัดตั้งธุรกิจดาต้าเซ็นเตอร์ขึ้นมาเพื่อให้บริการกับหน่วยงานภายนอก

หรือเรียกง่าย ๆ ว่ากลายเป็นอีกหนึ่งธุรกิจที่สามารถทำเงิน หารายได้ ได้จำนวนไม่น้อย เพราะทุกวันนี้ ดาต้า หรือข้อมูล คือปัจจัยสำคัญ หรือเป็นหัวใจสำคัญของการทำธุรกิจ
อย่างไรก็ตาม การเติบโตของธุรกิจดาต้าเซ็นเตอร์ ที่เรียกได้ว่าโตไวเร็วกว่าจรวด เพราะเทคโนโลยีไปไวมาก ทำให้ประเทศไทยต้องเผชิญกับโจทย์ใหญ่ โจทย์สำคัญ!

ไม่ใช่เพียงแค่เรื่องของการดึงดูดเงินลงทุน เท่านั้น แต่เป็นเรื่องของการออกแบบระบการกำกับดูแลให้ทันกับอุตสาหกรรมที่มีความซับซ้อนสูง แถมยังเติบโตอย่างรวดเร็วอีกต่างหาก
ด้วยความที่อุตสาหกรรมนี้ ค่อนข้างซับซ้อน มีหลายหน่วยงานที่ต้องเข้ามาเกี่ยวข้องดูแล ขณะที่ในเวลานี้ประเทศไทยไม่มีกฎหมายฉบับหนึ่งฉแบับใดที่เข้ามากำกับดูแลดาต้าเซ็นเตอร์โดยตรง และครอบคลุมทุกด้าน แบบเบ็ดเสร็จจบในที่เดียว

ด้วยเหตุนี้…อำนาจหน้าที่ในการกำกับดูแล จึงขึ้นอยู่กับแต่ละหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการก่อสร้าง เรื่องของผังเมือง เรื่องของการใช้ไฟฟ้า การประกอบกิจการโรงงาน การกักเก็บเชื้อเพลิง

ส่วนการรุกคืบเข้ามาตั้งในเขตเมืองกลวงกรุงเทพฯ นั้นประเด็นไม่ได้อยู่ที่ว่า ตั้งได้หรือตั้งไม่ได้ แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า ถ้ามาตั้งในเขตชุมชนแล้ว ผลกระผบ ความเสี่ยงที่เกิดขึ้น ใครจะเป็นผู้ดูแล และจะถูกดูแลมากน้อยอย่างไร นี่ต่างหาก! คือคำถาม?

ขณะเดียวกันดาต้าเซ็นเตอร์ ต้องทำงานตลอด 24 ชั่วโมง จึงมีทั้งการใช้ไฟฟ้าและน้ำ การระบายความร้อน เสียงจากระบบต่างๆ รวมถึงการเก็บน้ำมันเชื้อเพลิงสำหรับเครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำรอง สิ่งเหล่านี้เป็นเหตุผลว่าทำไม? รัฐจึงจำเป็นต้องมีหลักเกณฑ์เฉพาะในการกำกับดูแล โดยเฉพาะเมื่ออาคารเหล่านี้ตั้งอยู่ใกล้พื้นที่พักอาศัย

ปัญหาที่เกิดในเวลานี้ หน่วยงานที่ต้องดึงดูดการลงทุน อย่าง สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุนหรือบีโอไอ ก็ทำหน้าที่ส่งเสริมการลงทุน ดึงดูดการลงทุนจากบิ๊กเทค ให้เข้ามาใช้ไทยเป็นฐาน

ขณะที่หน่วยงานด้านอาคาร ผังเมือง และสิ่งแวดล้อมยังไม่มีข้อกำหนดเฉพาะที่ชัดเจน ทั้งในเรื่องสถานที่ตั้ง การก่อสร้าง และการประเมินผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม
อย่างไรก็ตามตั้งแต่ปี 2567-2569 ไทยได้มีการอนุมัติโครงการดาต้าเซ็นเตอร์ ไปแล้ว 42 โครงการคิดเป็นมูลค่าการลงทุนรวมกว่า 750,000 ล้านบาท
ล่าสุด ในวันที่ 4 ก.ย.นี้ “เอกนิติ นิติทัณฑ์ประภาศ” รองนายกรัฐมนตรีและรมว.คลัง ในฐานะที่เป็น “เดอะแบก” ของรัฐบาล ได้เรียกประชุมบอร์ดดาต้า เซ็นเตอร์ นัดแแรก เพื่อวางกฎกติกา ปิดช่องโหว่ คุมผลกระทบ รวมไปถึงบูรณาการในภาพรวม

ขณะที่นักวิชาการอย่าง “อัทธ์ พิศาลวานิช” อาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิตที่มองว่า นโยบายในเรื่องนี้ถือว่าเป็นดาบสองคม มีทั้งดีและไม่ดี
ขณะเดียวกันก็เรียกร้องให้รัฐบาลเร่งกำกับดูแลในหลาย ๆ ข้อ ทั้ง เรื่องการแย่งการใช้ไฟฟ้า การใช้พลังงานหมุนเวียน การเปิดเผยข้อมูลการใช้ทรัพยากรอย่างละเอียด
หรือแม้แต่การกำหนดโซนนิ่งในการจัดตั้งดาต้าเซ็นเตอร์ ที่ต้องไม่อยู่ใกล้บันพัก โรงเรียน โรงพยาบาล แหล่งน้ำชุมชน และอีกมากมายสารพัด

เอาเป็นว่า… หลายหลายความเห็นที่เกิดขึ้นในเวลานี้ ก็ต้องขึ้นอยู่กับคำตอบและฝีมือของรัฐบาล ว่าจะดำเนินการในเรื่องนี้อย่างไร ที่สำคัญต้องไม่ทำให้เกิดอุปสรรคกับการลงทุน แต่ต้องทำให้ดาต้าเซ็นเตอร์นี้เกิดขึ้นอย่างมีระบบและรับผิดชอบต่อสังคม

…………………………….

คอลัมน์ : EC Focus by Virgo