ฉับพลัน!! ที่กฎกระทรวงว่าด้วยการ “สร้าง-ตั้งวัด” ฉบับปรุงใหม่ประกาศออกมา
พระต่างจังหวัดร้อง “ยี้” กันถ้วนหน้า บางรูปถึงขนาดพูดว่ารัฐต้องการ “คุมกำเนิดวัด” ชัด ๆ
ต่างกับการสร้าง “มัสยิด” กฎหมายเปิดโล่งตลอด!!
ขนาดการตั้ง “โบสต์คริสต์” ซึ่งมีศาสนิกชนน้อย มี “เงื่อนไข” มากกว่าตั้ง “มัสยิด” มาก
“เปรียญสิบ” ขอยกตัวอย่าง “เงื่อนไข” ของการตั้งวัดในพระพุทธศาสนา อย่างน้อยต้อง มี 4 เงื่อนไข คือ ที่ดินไม่น้อยกว่า 6 ไร่ ,ห่างจากวัดอื่นไม่น้อยกว่า 2 กม.,มีชาวพุทธไม่น้อยกว่า 1 พันคน, จำนวนเงินที่ต้องใช้ก่อสร้างไม่น้อยกว่า 2 แสนบาท
“วัดคาทอลิก” มี 2 เงื่อนไข คือ ห่างจากวัดอื่น ไม่น้อยกว่า 20 กม. และมีคริสตชนในท้องถิ่น ไม่น้อยกว่า 200 คน
ขณะที่เงื่อนไขของการตั้ง “มัสยิด” ไม่กำหนดตัวเลขหรือจำนวนขั้นต่ำ “กฎหมาย” เปิดโล่ง ไฟเขียวตลอด ไม่ระบุประเภทหรือขนาดที่ดิน ไม่ระบบจำนวนศาสนิกชน และทั้งไม่ระบุเงินทุนอะไรเลย!!
แบบนี้กฎหมาย “สองมาตรฐาน” หรือไม่ แบบนี้กฎหมายชอบธรรมหรือไม่ ซึ่งทุกคนมีสิทธิตั้งคำถามว่า “กฎหมาย” เอื้อประโยชน์ให้กับบางศาสนาในการตั้ง “ศาสนสถาน” ใช่หรือไม่
“เปรียญสิบ” เติบโตมาในยุค “กลิ่นอาย” การรับรู้ “ภัยคุกคาม” ของต่างศาสนา นำโดย “เจ้าคุณระแบบ” วัดบวรนิเวศ และปัจจุบัน “รับรู้” การรุกคืบผลักดันด้านกฎหมายของ “ศาสนาอิสลาม” เช่นมี ส.ส.มุสลิมในพรรคการเมือง ร่วมกันเสนอกฎหมาย พ.ร.บ.ครอบครัวและมรดก โดยให้มีศาล และดะโต๊ะยุติธรรม เพื่อคนมุสลิมโดยเฉพาะ และรวมทั้งร่าง พ.ร.บ.กิจการฮัจย์
อันนี้ไม่นับรวม “ผู้นำศาสนาอิสลาม” ภาคใต้บางคน ขอรัฐบาลไฟเขียว “วันศุกร์” เป็นวันหยุดราชการเพื่อให้สอดคล้องกับเพื่อนบ้าน , แนะทำป้ายหมู่บ้าน – ส่วนราชการ 3 ภาษา คือ ไทย มลายู ภาษาอังกฤษ ขอให้เพิ่ม ภาษามลายู เป็นภาษาราชการในชุมชนหมู่บ้าน และรวมทั้งเสนอตั้งคณะกรรมการร่วมเพื่อรองรับจัดตั้งเขตพื้นที่พิเศษ,พ.ร.บ.กระจายอำนาจ และพ.ร.บ.การปกครองรูปแบบพิเศษ
“เปรียญสิบ” ชื่นชม “ผู้นำมุสลิม” การทำงาน “เชิงรุก” เป็นระบบ สอดรับไปใน “ทิศทางเดียวกัน” ตั้งแต่ระดับล่างจนถึงระดับชาติ เห็นความสำคัญของ “กฎหมาย” มากกว่ายึดติดกับ “ตัวบุคคล”
ขณะที่ “ชาวพุทธ” แม้จะเป็น “ประชากรส่วนใหญ่” ของประเทศนี้ 94.60% เป็น “พุทธศาสนิกชน” มีพระภิกษุและสามเณรประมาณ 278,251 รูป มี “นักการเมือง” นับถือพุทธศาสนาเต็มสภา มีนักวิชาการ นักปราชญ์มากมาย
แต่!! จิตใจการอุทิศตนเพื่อความมั่นคงของพระพุทธศาสนา ยัง “แตกแตก” รวมตัวกันไม่ได้ ความคิดไม่เป็น “เชิงระบบ” เพ่งโทษซึ่งกันและกัน และเชื่อ “ตัวบุคคล-เส้นสาย” มากกว่าเชื่อระบบ “กฎหมาย”
ขณะที่ “คนมุสลิม” เชื่อระบบ “กฎหมาย” มากกว่าพึ่งพา “ตัวบุคคล”
ส่วน “พระมหาเถระ” บางส่วน ในกรุงที่เป็น “เจ้าคณะปกครอง” มีหน้าที่โดยตรงในการ “ปกป้อง-คุ้มครอง” พระพุทธศาสนา และดูแล “องค์กรสงฆ์” ก็ถูกชาวพุทธจำพวก “อีลีท” มอมเมาด้วย “ลาภสักการะ” ติดกับดักอยู่ตรงนั้น เสพติดกับอยู่ “อำนาจนิยม-สุขนิยม”
“เปรียญสิบ” ยังไม่เคยรับรู้ “พระมหาเถระ” ระดับ “มหาเถรสมาคม” หรือ “นักการเมืองรุ่นใหญ่” คนไหน เคยเรียกคณะทำงานร่างกฎหมายที่ชาวพุทธเรียกร้องมาหลายสิบปี มาร่วมปรึกษาหารือ เช่น ร่าง พ.ร.บ. ส่งเสริมการเดินทางไปพุทธสังเวชนียสถาน,ร่างพ.ร.บ.สภาองค์กรส่งเสริมกิจการพระพุทธศาสนา และ ร่าง พ.ร.บ.ส่งเสริมพุทธศาสนิกชนในการอุปถัมภ์และคุ้มครองพระพุทธศาสนา เป็นต้น
นอกจากเห็นการแก้ไขและเพิ่มเติมกฎหมาย เพื่อ “กระชับอำนาจ”
“เปรียญสิบ” สะท้อนความคิดเชิงคำถามผ่านบทความนี้ ไม่ได้คิดสร้าง “ความแตกแยก” หรือ“น้อยใจ” อะไร เพียงแต่ตั้งข้อสงสัยกฎหมายระหว่างการ “ตั้งวัดและมัสยิด” ทำไมแตกต่างกัน รวมทั้ง “อับอาย” ด้วยซ้ำไป ที่มาตั้งคำถามทำนองนี้ ในประเทศที่ประชาชนส่วนใหญ่เป็นพุทธศาสนิกชน และรวมทั้งนานาชาติยกย่องให้เป็นศูนย์กลางพระพุทธศาสนาโลก!!
……………
คอลัมน์ : ริ้วผ้าเหลือง
โดย…“เปรียญสิบ” / [email protected]



















